virtual γατούλης
Άχουτο μολέ(πάει χάζεψα .. η μαλακοποίηση μετα το χωρισμό :P)είναι ίδιος ο diegito μου όταν ήταν ακόμα baby (τώρα έχει γίνει ολόκληρος γατούλης αλλά εξακολουθεί να είναι απλά υπέροχος! )
I wish you well & so I take my leave,I pray you know me when we meet again.
Άχουτο μολέ(πάει χάζεψα .. η μαλακοποίηση μετα το χωρισμό :P)είναι ίδιος ο diegito μου όταν ήταν ακόμα baby (τώρα έχει γίνει ολόκληρος γατούλης αλλά εξακολουθεί να είναι απλά υπέροχος! )
«Γεια σου» είπε στο λουλούδι
Εκείνο όμως δεν του απάντησε
«Γεια σου» ξαναείπε
Το λουλούδι έβηξε . όχι όμως επειδή είχε συνάχι
«Φέρθηκα ανόητα»,είπε στο τέλος . «Σου ζητώ συγνώμη , κοιτά να είσαι ευτυχισμένος».
Του έκανε εντύπωση που δεν παραπονιόταν . Στεκόταν εκεί , σαστισμένος , με την γυάλα στον αέρα . Δεν καταλάβαινε αυτή την ηρεμία και την γλύκα του .
«Μα ασφαλώς σ’αγαπω» , του είπε το λουλούδι. «Δεν το κατάλαβες ποτέ και είναι δικός σου σφάλμα. Δεν έχει σημασία όμως . Αλλά κι εσύ φέρθηκες το ίδιο ανόητα. Κοίτα να είσαι ευτυχισμένος … Άσε την γυάλα. Δεν την θέλω πια»
«Μα ο αέρας..»
«Ε..δεν είμαι και τόσο κρυωμένο .. Το δροσερό αεράκι της νύχτας θα μου κάνει καλό. Λουλούδι είμαι».
«Ναι,μα τα ζώα..»
«Θα χρειαστεί να ανεχτώ δυο τρεις κάμπιες αν θέλω να δω πεταλούδες . Φαίνεται πως είναι πάρα πολύ όμορφες . Αλλά και εμένα ποιος θα μου κάνει επίσκεψη? Εσύ θα είσαι μακριά. Όσο για τα μεγάλα θηρία , δεν φοβάμαι κανένα. Έχω τα νύχια μου».Και έδειξε με αφέλεια τα 4 αγκάθια του. Υστέρα πρόσθεσε «Μην καθυστερείς έτσι, μου την δίνει. Αποφάσισες να φύγεις. Φύγε».Γιατί δεν ήθελε να το δει που έκλαιγε . Ήταν τόσο περήφανο λουλούδι .
Ο πρίγκιπας του δεν ξαναγύρισε και το λουλούδι μαράθηκε από τη μοναξιά .. (και εκείνος σήμερα έφυγε και ίσως να μην τον ξαναδώ, ποτέ).
Σήμερα και πάλι με το καλημέρα σας το super υπερσύγχρονο (:Ρ) ιντερνετιακό συστηματάκι του κέντρου κλάταρε . Πέντε ώρες το τι κουτσομπολιό έπεσε στη δουλειά δε λέγετε . Σε κάποια φάση μάλιστα σηκώθηκε ο Χρήστος ( ένας πορνοδιαστροφικός συνάδελφος μου)από το γραφείο του ,άνοιξε το ραδιόφωνο και μονομιάς μετατραπήκαμε στο τελευταίο γαβγάδικο του Μπουρναζίου . Πήγα να αφρίσω από τα νεύρα μου .. δηλαδή τους τρώω στην μάπα 6 ώρες καθημερινά πρέπει να συμβιβαστώ και με τα (ανύπαρκτα ) μουσικά τους ακούσματα? Μμμ ναι και έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου .. Τέλος πάντων .
Μέχρι και τις δέκα μπορώ να πω ότι μ’εκείνα και τ’αλλά το μυαλό μου ήταν απασχολημένο ( συζητήσεις σχετικά με το γάμο της Χριστίνας , η επικείμενη προκήρυξη , τα μπάζα και μη της δημοτικής αστυνομίας και άλλες τέτοιες μαακίες) δεν πέρασε ούτε για μια στιγμή από την σκέψη μου ο Αριανός , όμως όταν τα πράγματα χαλάρωσαν σαν καμπανάκι χτύπησε η πρώτη ιδέα στο μυαλό μου . Βρε μπας και έκανα μαακία που του έστειλα το μήνυμα ? Δηλαδή τώρα μπορεί να μην θέλει να μου ξαναμιλήσει( από εγωισμό or whatever)?Θα μου τηλεφωνήσει άραγε σήμερα ? και άλλα τέτοια κουλά και ανούσια .. κατά τις 12 μάλιστα ήμουν στο παρατσάκ να με πιάσουν τα ζουμιά . Πάλι καλά που η Μένια (άκου όνομα!) με έπιασε παράμερα και χωρίς να ξέρει τίποτα με ξεκίνησε στα «δεν αξίζει για κανέναν να βουρκώνεις» και στα «αν πραγματικά σε αγαπάει θα τα ξαναβρείτε» και όλα αυτά τα παρηγορητικά .. μα καλά κάνω τόσο κρά?(έλεος!). Όπως και να έχει μου ήταν αρκετό ώστε να συμμαζευτώ λιγάκι και να κολλήσω για ακόμα μια φορά το ψεύτικο χαμόγελο στα χείλια μου “όλα πάνε περίφημα” αλλά ποιων κοροϊδεύω ? όλα κατά διαόλου πάνε αλλά οκ I’m keeping my coolness όμως μέχρι πότε δεν ξέρω ..